Dobry. Zły. Jestem tym z AI

Ludzie uwielbiają spierać się o sztuczną inteligencję. Czy jest dobra? Czy jest niebezpieczna? Czy jest etyczna? Czy można ją wykryć? Czy brakuje jej ludzkiego pierwiastka? Uważam, że te dyskusje często brzmią jak debaty z innej epoki. W pewnym momencie filozoficzny spór przestaje mieć znaczenie. Liczy się to, kto trzyma narzędzie. AI staje się właśnie takim narzędziem. Nie kolejną technologią, lecz mnożnikiem ludzkich możliwości. Ci, którzy nauczą się z nią pracować, będą działać szybciej, więcej eksperymentować i budować rzeczy, które wcześniej wymagały całych zespołów. Tymczasem inni nadal będą dyskutować, czy narzędzie jest doskonałe, autentyczne albo „wystarczająco ludzkie”. Historia zwykle nie nagradza tych, którzy najdłużej dyskutują o narzędziach. Nagradza tych, którzy pierwsi nauczą się ich używać. W tym sensie przyszłość może brzmieć bardzo prosto: Dobry. Zły. Jestem tym z AI.